ശ്രുതി

ഒറ്റക്കു രാജകുമാരനായ് വാഴുന്നവേളയിൽ
സ്നേഹം പകുത്തെടുത്തു വന്നുനീ വിണ്ണിൽ
കുശുമ്പും അസൂയയും എങ്ങനെയാണെന്ന്
എന്നെ പഠിപ്പിച്ചതും നിൻ സാന്നിധ്യം
എൻ നടവഴിയിൽ നീ കൂടെ നടന്നപ്പോൾ
എന്നെന്നും നിന്നെ ഞാൻ ദൂരെ നിർത്തി
എന്നുടെ വാത്സല്യം തട്ടിപറിച്ചൊരു
കാലമായ് നിന്നെ ഞാൻ മുദ്രകുത്തി
തൊട്ടുപിടിച്ചതിനൊക്കെയും വഴക്കുമായ്
നമ്മളും കാലത്തിനൊപ്പമോടി
പിന്നീട് മംഗല്യമെന്നൊരു യോഗത്താൽ
തമ്മിൽ പിരിഞ്ഞൊരു വേളയിൽ
ശൂന്യമായ്എന്നുടെ ജീവിതമെന്ന
ആമാത്രയിൽ തന്നെ മനസ്സിലാക്കി
ശുദ്ധമാം ഗീതത്തിൻ ശക്തിയായ്എന്നെന്നും
ശ്രുതി ചേർന്നുനിൽകുക തന്നെ വേണം
അതുപോലെതന്നെയെൻ ശക്തിയായ്
എന്നെന്നുമെന്നനുജത്തി കൂടെ വേണം

ജയപ്രകാശം

മഴപെയ്തു തോർന്നൊരീ ഇടനാഴിയിലെന്നുമി
ഒരു നോക്കു കാണുവാൻ കാത്തു നിൽപ്പൂ
എന്നെന്നുമെന്നിലെ മന്ദസ്മിതത്തിനായ്
തൻ മോഹങ്ങളെന്നുമേ മാറ്റി വെയ്പായി
അങ്ങകലെ പടിക്കലെൻ കാലൊച്ചയെത്തുമ്പോൾ
നിറപുഞ്ചിരിയുമായി ഓടിയെത്തും
ചുടുചുംബനമെന്നൊരു മാന്ത്രിക സ്നേഹത്താൽ
സ്വർഗാനുഭൂതിയിൽ മൂടിവെക്കും
പിന്നിടൊരിക്കലെൻ യാത്രാതൻ വേളയിൽ
അണപൊട്ടിയൊഴുകുന്ന നൊമ്പരമാവും
എത്ര വളർന്നാലും എന്തൊക്കെയായാലും
എന്ത് ലഭിച്ചാലും എന്ത് കൊടുത്താലും
പകരം ലഭിക്കാത്തതൊന്നു മാത്രം
മാറ്റുരക്കനാവാത്ത വാത്സല്യമെന്നുമെൻ
ജീവനിൽ ഊർജ്ജമായെന്നുമെന്നും
എന്റച്ഛനും അമ്മയും ആണാസത്യം

വഴികാട്ടി

എഴുതിരിയുള്ള വിളക്കിൻ പ്രഭയിൽ
തെളിനീർ മനസ്സുമായി എൻ പടിവാതിൽ മുട്ടി നീ
ഉണങ്ങിക്കിടന്നൊരു പുൽമൈതാനിയെപ്പോലെ
വരൾച്ചയിൽ മുങ്ങിയ എൻ നിത്യയാത്രയിൽ
പുതുമഴത്തുള്ളിതൻ തഴുകിത്തലോടലാൽ
ഒരുമാത്രഎന്നിൽ  നീ കുളിര്മഴയായ് പെയ്തു
കളരിവിളക്കിന്റെ രൗദ്രമാം ഭാവവും
പനിനീർപ്പൂവിന്റെ നൈർമല്യവും
വരമാല്യമെന്നൊരു ആർദ്രമാം ബന്ധനം
എന്നിലെ ശിശു തന്റെ വഴികാട്ടിയായി നീ