5U

ജീവിതം എന്നും ഒരു സിനിമ പോലെയാണ്. എവിടെ എന്ത് ട്വിസ്റ്റ് ആണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് പറയാൻ പറ്റാത്ത സിനിമ. ഇന്റർവെൽ എവിടെയാണെന്നോ അടുത്ത ട്വിസ്റ്റ് എന്താണെന്നോ  പ്രവചിക്കാൻ പോലും  പറ്റാത്ത സിനിമ. ജീവിതം എന്ന സിനിമയിലെ നായക വേഷം കെട്ടാൻ ഭാഗ്യം തുണച്ചു.
അഞ്ജലി എന്ന അഞ്ചു, നായികയല്ല പക്ഷെ നായകൻ എന്നും മനസ്സറിഞ്ഞു വിശ്വസിച്ചിരുന്ന ഒരു സഹനടി. അഞ്ചു എനിക്ക്  ആരാണെന്നു ചോദിച്ചാൽ പെട്ടെന്ന് മറുപടി പറയാൻ അറിയില്യ. അനുജത്തിയോ, സുഹൃത്തോ, പ്രണയിനിയോ അല്ല അതിലും വലിയൊരു വിശ്വാസത്തിന്റെ രൂപം ആയിരുന്നു അഞ്ചു എനിക്ക്. എന്റെ സ്വന്തം അനുജത്തിയായ ശ്രുതിക്ക് കൊടുക്കാതിരുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യം അഞ്ചുന് ഞാൻ കൊടുത്തിരുന്നു.
പിന്നൊരിക്കൽ എല്ലാരും കൂടി ആ ബന്ധത്തിന് ഒരു താലി ചരടിന്റെ അകമ്പടി കൊടുക്കാൻ മുതിർന്നപ്പോൾ ഞാൻ എതിർത്തില്ല കാരണം അഞ്ചു എനിക്കാരാണെന്നു അറിയില്യ എന്നത് തന്നെ. ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ അഞ്ചു എന്ന വിശ്വാസം എനിക്ക് നഷ്ടപെടരുതെന്ന സ്വാർത്ഥതയും ഉണ്ടായി.
ആ ഒരു സ്വാര്ഥതയെ ചൊല്ലിയുള്ള തീ കെട്ടടങ്ങിയപ്പോൾ ആണ് അഞ്ചു ആരാണ് എനിക്ക്... അഞ്ചുന് ഞാൻ ആരാണെന്ന സത്യം മനസ്സിലായത്. പെട്ടെന്ന് എല്ലാരും കാണിച്ച സ്വപ്നത്തിൽ നിന്ന് കര കേറാൻ കുറച്ചു വിഷമിച്ചെങ്കിലും അഞ്ജുവിന്റെ ഭാഗത്താണ് ന്യായം എന്നത് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.എന്നെ വിശ്വസിച്ച അഞ്ജുവിനു ഞാനായിട്ട് വിഷമിപ്പിച്ചു എന്ന കുറ്റബോധവും മനസ്സിൽ തളം കെട്ടി നിന്നു.പക്ഷെ കാലം അഞ്ജുവിനെ എനിക്ക് തിരിച്ചു തന്നു ആ പഴയ അഞ്ജുവായി തന്നെ തിരിച്ചു തന്നു.
പിന്നെ എന്താണ് സംഭവിച്ചത് എന്ന് എനിക്കും വ്യക്തമല്ല. അകാരണമായി അഞ്ചു എന്നിൽ നിന്നും അകന്നു. പല വായകളിൽ നിന്നും ഞങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള കഥകൾ കേൾക്കാൻ ഇടയായി. അതന്നെ വല്ലാതെ ചൊടിപ്പിച്ചു. അഞ്ജുവും ഒന്നും പറയാതെ ദൂരേക്ക് നീങ്ങി. എനിക്കുറപ്പാണ് ഞാൻ കേട്ട കഥകൾ തന്നെ അഞ്ജുവും കേട്ട് കാണും പക്ഷെ ഒരിക്കലെങ്കിലും അഞ്ജുവിനു എന്നോട് സത്യാവസ്ഥ ചോദിക്കാമായിരുന്നു. എന്റെ ഭാഗത്തു നിന്നുള്ള തെറ്റായിരുന്നെങ്കിൽ ശകാരിക്കാമായിരുന്നു. പക്ഷെ അതിനൊന്നും മുതിരാതെ എന്നോട് മിണ്ടുവാൻ പോലും തയ്യാറാകാതെ അകന്നു. ജോലി കിട്ടിയതും കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചതും മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്നും കേട്ടറിയേണ്ടി വന്നു. ഒരിക്കലെങ്കിലും ഒരു മെസ്സേജ് എങ്കിലും വരുമെന്ന് വിചാരിച്ചിരുന്ന ഞാൻ മണ്ടനായി. കല്യാണത്തിന്റെ മുണ്ടു ഷർട്ടും ആയി അനുഗ്രഹം വാങ്ങിക്കുവാൻ ആയിരുന്നു അഞ്ചു പിന്നെ എന്നോട് മിണ്ടിയതു. അന്ന് ഞാൻ മുഖം തിരിച്ചു നിന്നു. മനഃപൂർവം ആണ്. അതെന്നോട് തന്നെയുള്ള വാശിയായിരുന്നു. എന്റെ അനുഗ്രഹത്തിനൊക്കെ എന്തെങ്കിലും വില ഉണ്ടോ എന്ന് എനിക്കറിയില്യ പക്ഷെ മനസ്സറിഞ്ഞു പ്രാർത്ഥിച്ചിരുന്നു അന്നും വിവാഹ ദിവസവും പിന്നീടും പ്രാർത്ഥനകളിൽ ഒരാളായി ഇന്നും ഇണ്ട്.
പല പരീക്ഷണങ്ങൾക്കൊടുവിൽ ഈശ്വരൻ വീണ്ടും അഞ്ജലി എന്ന പേരുള്ള ഒരാളെ ജീവിതപങ്കാളിയായി കൊണ്ട് വന്നപ്പോൾ അഞ്ചു എന്ന വിളിപ്പേര് വിളിക്കാൻ പോലും മനസ്സ് വിസമ്മതിച്ചു..  അഞ്ചു എന്നത് എനിക്ക് ഒരു പേരോ, ഒരു വ്യക്തിയോ മാത്രം അല്ല അതൊരു വലിയ വിശ്വാസം ആയിരുന്നു. ആ ഒരു പേരിൽ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇന്നും എന്നും ഒരാളെ ഉണ്ടാവുകയുള്ളൂ... എനിക്കാരാണെന്നറിയാത്ത പക്ഷെ ഇന്നും ഉള്ളിൽ വലിയൊരു സ്ഥാനമുള്ള അഞ്ചു മാത്രം.......

ശ്രുതി

ഒറ്റക്കു രാജകുമാരനായ് വാഴുന്നവേളയിൽ
സ്നേഹം പകുത്തെടുത്തു വന്നുനീ വിണ്ണിൽ
കുശുമ്പും അസൂയയും എങ്ങനെയാണെന്ന്
എന്നെ പഠിപ്പിച്ചതും നിൻ സാന്നിധ്യം
എൻ നടവഴിയിൽ നീ കൂടെ നടന്നപ്പോൾ
എന്നെന്നും നിന്നെ ഞാൻ ദൂരെ നിർത്തി
എന്നുടെ വാത്സല്യം തട്ടിപറിച്ചൊരു
കാലമായ് നിന്നെ ഞാൻ മുദ്രകുത്തി
തൊട്ടുപിടിച്ചതിനൊക്കെയും വഴക്കുമായ്
നമ്മളും കാലത്തിനൊപ്പമോടി
പിന്നീട് മംഗല്യമെന്നൊരു യോഗത്താൽ
തമ്മിൽ പിരിഞ്ഞൊരു വേളയിൽ
ശൂന്യമായ്എന്നുടെ ജീവിതമെന്ന
ആമാത്രയിൽ തന്നെ മനസ്സിലാക്കി
ശുദ്ധമാം ഗീതത്തിൻ ശക്തിയായ്എന്നെന്നും
ശ്രുതി ചേർന്നുനിൽകുക തന്നെ വേണം
അതുപോലെതന്നെയെൻ ശക്തിയായ്
എന്നെന്നുമെന്നനുജത്തി കൂടെ വേണം

ജയപ്രകാശം

മഴപെയ്തു തോർന്നൊരീ ഇടനാഴിയിലെന്നുമി
ഒരു നോക്കു കാണുവാൻ കാത്തു നിൽപ്പൂ
എന്നെന്നുമെന്നിലെ മന്ദസ്മിതത്തിനായ്
തൻ മോഹങ്ങളെന്നുമേ മാറ്റി വെയ്പായി
അങ്ങകലെ പടിക്കലെൻ കാലൊച്ചയെത്തുമ്പോൾ
നിറപുഞ്ചിരിയുമായി ഓടിയെത്തും
ചുടുചുംബനമെന്നൊരു മാന്ത്രിക സ്നേഹത്താൽ
സ്വർഗാനുഭൂതിയിൽ മൂടിവെക്കും
പിന്നിടൊരിക്കലെൻ യാത്രാതൻ വേളയിൽ
അണപൊട്ടിയൊഴുകുന്ന നൊമ്പരമാവും
എത്ര വളർന്നാലും എന്തൊക്കെയായാലും
എന്ത് ലഭിച്ചാലും എന്ത് കൊടുത്താലും
പകരം ലഭിക്കാത്തതൊന്നു മാത്രം
മാറ്റുരക്കനാവാത്ത വാത്സല്യമെന്നുമെൻ
ജീവനിൽ ഊർജ്ജമായെന്നുമെന്നും
എന്റച്ഛനും അമ്മയും ആണാസത്യം

വഴികാട്ടി

എഴുതിരിയുള്ള വിളക്കിൻ പ്രഭയിൽ
തെളിനീർ മനസ്സുമായി എൻ പടിവാതിൽ മുട്ടി നീ
ഉണങ്ങിക്കിടന്നൊരു പുൽമൈതാനിയെപ്പോലെ
വരൾച്ചയിൽ മുങ്ങിയ എൻ നിത്യയാത്രയിൽ
പുതുമഴത്തുള്ളിതൻ തഴുകിത്തലോടലാൽ
ഒരുമാത്രഎന്നിൽ  നീ കുളിര്മഴയായ് പെയ്തു
കളരിവിളക്കിന്റെ രൗദ്രമാം ഭാവവും
പനിനീർപ്പൂവിന്റെ നൈർമല്യവും
വരമാല്യമെന്നൊരു ആർദ്രമാം ബന്ധനം
എന്നിലെ ശിശു തന്റെ വഴികാട്ടിയായി നീ 

നിശാശില്പം

പെയ്തൊഴിഞ്ഞ  ഓരോ  മഴത്തുള്ളിയും
നിന്നോർമ്മയായി പതിച്ചെൻ  മനസ്സിൽ
സായം  സന്ധ്യതൻ  പൊന്കിരണത്തിൻ
പ്രഭയിൽ  ജ്വലിച്ചു  നിൽപ്പൂ  നിൻ  നയനം

ജീവിതമെന്നൊരു  സഞ്ചാര  വേളയിൽ
സാഹസഞ്ചാരിയായി  നീ  കൂടെവന്നു
സ്വപ്നതുല്യമാം  മോഹങ്ങൾ  നൽകി
എൻ  പുതുകിരണങ്ങൾക്കുണർവ്വേകി നീ

നീ  തൊട്ട പൂവിനൊക്കെയും
 സ്വർണ്ണത്തിന് നിറമായി
നിൻസ്വരം  എന്നിൽ  കുയിൽനാദമായി
എൻ  ജീവനിൽ  സപ്ത  വർണങ്ങൾ  നൽകിയ
 നീ  പിന്നീടാ  വർണങ്ങൾ  കോറി വരച്ചപ്പോൾ

ഇളം  കാറ്റിന്റെ  തഴുകലിൽ  ഉറക്കമുണർന്നപ്പോൾ
 തെളി  നീരിൽ  വരച്ചൊരു  ശില്പമായ്  മാറി  നീ
ഇട നെഞ്ചിൽ തറച്ചൊരു മുള്ളാണി മാത്രയിൽ
ഉണങ്ങാൻ മടിക്കുന്ന വേദനയായി നീ 

സ്വപ്നസ്വര്‍ഗ്ഗം

വായിക്കുന്നവര്‍ക്കിതു വെറുമൊരു കഥയാണു പക്ഷെ പറയുന്ന എനിക്കു ഇതു വെറുമൊരു കഥയല്ല. ഏണ്റ്റെ ജീവിതതിലെ യാതാര്‍ത്യമാണ്‌. ഈ കഥയിലെ നായികക്കു നല്ലൊരു പേരുണ്ട്‌ പക്ഷെ അതു ഞാനിതില്‍ വെളിപ്പെടുത്തുന്നില്ല്യ.


കൌമാര പ്രായത്തിലെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ വളരെ വിചിത്രമായിരിക്കും. പലപ്പോഴും ആ സ്വപ്നങ്ങല്‍ നമ്മളെ വെറൊരു ലൊകത്തെക്കു കൂട്ടികൊണ്ടു പോകും. ലോകം മുഴുവന്‍ ചുറ്റി കാണിക്കും, സ്വപ്ന കൊടുമുടികള്‍ കയറ്റും. പലപ്പോഴും നമ്മള്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നതു നടന്നിരുന്നെങ്കിലെന്നു തോന്നിക്കും. ചിലതു നമ്മളെ ദിവസങ്ങളോളം വേദനിപ്പിക്കും.


അങ്ങനെയുള്ളൊരു സ്വപ്നവും, യാതാര്‍ത്യവും അതിണ്റ്റെ തേങ്ങലും നിറഞ്ഞ ഒരു കഥ അല്ല യാതാര്‍ത്യം അതണീ ബ്ളൊഗ്ഗില്‍ ഞാനെഴുതുന്നതു.


വര്‍ഷം എനിക്കു ക്രിത്യമായി ഓര്‍മയില്ല്യ, പക്ഷെ ഒന്നറിയാം അതൊരു കര്‍ക്കിടക മാസത്തെ അവസാന ദിവസമായിരുന്നു. എണ്റ്റെ ബോംബെ ജീവിതത്തിണ്റ്റെ ഭാഗമായിരുന്നു ആ ദിവസം. ഓരൊ ആഘോഷങ്ങളേയും സന്തൊഷത്തൊടെയും കാത്തിരിപ്പോടെയും വരവേറ്റിരുന്ന ദിവസങ്ങള്‍.പുതിയ വര്‍ഷത്തെ എതിരേല്‍ക്കാനുള്ള തിരക്കുകളില്‍ അല്‍പം വൈകിയാണു ഞാന്‍ ഉറങ്ങിയതും.


ആാ ഉറക്കമാണു എന്നെ ആ സ്വര്‍ഗമെന്നു തുല്ല്യമെന്നു വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്ന സ്വപ്നത്തിലേക്കു നയിച്ചതും. കാലങ്ങളോളം എന്നെ കൊണ്ടു നടന്നു കാണിച്ച സ്വപ്നത്തിലേക്കു നയിച്ചതും.


പലപ്പോഴും കണ്ടു മറന്ന ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയെ ഒരാപത്തില്‍ നിന്നും രക്ഷിക്കുന്നതാണു സ്വപ്നം പക്ഷെ ഈ മുഘം എണ്റ്റെ സ്വപ്നങ്ങളിലെ ഒരു സ്തിരം സന്ദര്‍ശകയാണെന്നു മാത്രമാണു ഇതു വരെയുള്ള പ്രത്യേകത.


എണ്റ്റെ പുതുവര്‍ഷം ഉണരുന്നതു പ്രതീക്ഷിക്കാതെ ഒന്നാം തിയതി കയറി വന്ന എണ്റ്റെ അമ്മാമന്‍ എണ്റ്റെ കണ്‍ മുന്‍പില്‍ വച ഒരു ഹലുവപൊതിയിലെ വാര്‍ത്തയില്‍ വന്ന മുഖം കണ്ടാണു.സംസ്ക്രിത പാരയണത്തില്‍ ഒന്നാം സ്ഥാനം കരസ്ഥമാക്കിയ കുട്ടി. ആാ പൊതിയില്‍ നൊക്കി തരിച്ചിരിക്കാനെ എനിക്കു കഴിഞ്ഞുള്ളു കാരണം ആ മുഘമാണു എണ്റ്റെ സ്വപ്നങ്ങളില്‍ കുറെ നാളായി തിളങ്ങി നിന്നതു. കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിലും എണ്റ്റെ സ്വപ്നത്തില്‍ കയറിവന്ന മുഖം അതു തന്നെ. ഒരു പുതു വര്‍ഷം തുടങ്ങുന്നതു ആ മുഖം തന്നെ കണ്ടു കൊണ്ടായിരുന്നു.


ഇണ്റ്റര്‍നെറ്റ്‌ എന്ന മാധ്യമവും ഗൂഗിളെന്ന സുഹ്രുത്തും മാത്രമെ അന്നും എണ്റ്റെ കൂടെ ഈ മുഖത്തെ കുറിച്ചുള്ള അന്വേഷണത്തിനായി ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. പക്ഷെ സുകുമാര കുറുപ്പിണ്റ്റെ അന്വേഷണം പൊലെ തുമ്പൊന്നും കിട്ടാതെ അതു പാതിവഴിയില്‍ മുടങ്ങി.


പിന്നെ ഞാന്‍ ആ മുഖമോ അങ്ങനൊരു സ്വപ്നമോ കണ്ടിട്ടില്ല്യ. പതുക്കെ ഇതെല്ലാം മറക്കാനും തുടങ്ങി.


ആ വര്‍ഷം പതിവില്ല്യാതെ ദീപാവലി വെക്കേഷനു ഞാന്‍ നാട്ടിലെത്തി. നാട്ടിലെത്തിയാല്‍ അമ്മാമണ്റ്റെ കൂടെ കറങ്ങി നടക്കല്‍ മാത്രമാണു എണ്റ്റെ പണി. അങ്ങനൊരു കറക്കം എന്നെ പെരുമ്പാവൂരെത്തിച്ചു. അവിടെ ഒരിക്കല്‍ കൂടി ആ മുഖം ഒരു ഡാന്‍സ്‌ ടീച്ചറുടെ രൂപത്തില്‍ എണ്റ്റെ മുന്‍പിലെത്തി. വീണ്ടും പഴയ സ്വ്പ്നങ്ങള്‍ സ്കൂള്‍ വിട്ടു വീട്ടിലെത്തുന്ന കുട്ടികളെ പോലെ തുള്ളിച്ചാടിക്കൊണ്ടു മനസ്സിലേക്കു ഓടിയെത്തി. വീണ്ടുമൊരന്വേഷണം തുടങ്ങി വച്ചു. പക്ഷെ അതും പാതി വഴിയില്‍ അവസാനിച്ചു.


ഞാന്‍ തിരിച്ചു ബോംബേയിലെത്തി, മനസ്സു വീണ്ടും ഒരു നിരാശയെ നേരിട്ടു, കാലം പതുക്കെ ഇതിനെയും മാച്ചു തന്നു. അങ്ങിനെയാണു ഞാന്‍ നാട്ടിലേക്കു താമസം മാറാനുള്ള തീരുമാനമെടുക്കുന്നതു. അതെ വര്‍ഷം തന്നെ ഞാന്‍ നാട്ടിലെക്കു താമസം മാറി.വീടിനടുതുള്ള ഒരു എഞ്ജിനീയറിംഗ്‌ കോളേജില്‍ അഡ്മിഷനും കിട്ടി. പക്ഷെ അവസാന നിമിഷം ഞാന്‍ അതു വെണ്ടെന്നു വച്ചു ഒരു ഡിഗ്രീ കൊളേജില്‍ ചേര്‍ന്നു. ഏന്താണു എന്നെ കൊണ്ടാതീരുമാനമെടുപ്പിച്ചതെന്നു ഇന്നും എനിക്കറിയില്ല്യ.


ബോംബെയില്‍ ഞാനെണ്റ്റെ പഠനം പാതി വഴിയില്‍ ഉപേക്ഷിച്ചാണു നാട്ടിലേക്കു വണ്ടി കയറിയതും.ആരൊ എന്നെ എവിടെക്കൊ നയിക്കുന്നതു മാതിരി. കോളേജു തുദങ്ങി ഞാന്‍ പുതിയ ജീവിത രീതികളുമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടു തുടങ്ങി. ആ മുഖവും സ്വപ്നവുമെല്ലാം മനസ്സില്‍ നിന്നും മാഞ്ഞു.പുതിയ കൂട്ടുകാര്‍ പുതിയ ലോകം. കാലങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം വീണ്ടുമെല്ലാം ഓര്‍മപെടുത്താനെന്ന രീതിയില്‍ ആ മുഖം വീണ്ടും എണ്റ്റെ സ്വപ്നത്തിലേക്കു കയറി വന്നു. പ്രതീക്ഷിക്കാതെ വന്ന അ മുഖം എണ്റ്റെ പഴയ ദിവസങ്ങളെ ഓര്‍മിപ്പിച്ചു. മനസ്സില്‍ വീണ്ടുമ രൂപം കുടിയേറി.


പക്ഷെ ഈ സ്വപ്നം വെറുതെയായിരുന്നില്ല്യ. അതെ ദിവസം തന്നെ ഞാന്‍ ആ മുഖത്തെ കണ്ടു. ഇന്ദുപുഷ്പമെന്ന ഗാനവുമായി ഒരു ടിവി ചാനലില്‍. അന്നെനിക്കു തൊന്നി ഇതു വെറുതെയല്ല. എന്തൊ എവിടെയൊ എന്നെ ആ മുഖവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്്‌.ആരാണെന്നോ എന്തനെന്നൊ അറിയാന്‍ പല വഴികളും അന്വേഷിച്ചു. പക്ഷെ ഇത്തവണ എനിക്കു നിരാശപ്പെടേണ്ടി വന്നില്ല. എണ്റ്റെ കൂടെ പഠിക്കുന്ന പെരുമ്പാവൂരുകാരനായ സുഹ്ര്‍ത്തു ആ കുട്ടിയെ പരിചയമുണ്ടെന്നും, പരിചയപ്പെടുത്തി തരാമെന്നും പറഞ്ഞു. അധികം വൈകാതെ തന്നെ ഒരു മൊബൈല്‍ നമ്പര്‍ എനിക്കു തരികയും ചെയ്തു.


ആദ്യം ഭയങ്കര സന്തോഷം തൊന്നിയെങ്കിലും, ഒരു പേടി ഇനി ഇതു ആ കുട്ടിയുടെ നമ്പര്‍ തന്നെയായിരിക്കുമൊ അതൊ എന്നെ വെറുതെ പറ്റിക്കുന്നതണോ? ഏന്തായാലും ഞാന്‍ ഭൂതം നിധി കാക്കുന്നപോലെ അതു സൂക്ഷിചു വചു. മാസങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം മറ്റൊരു സുഹ്ര്‍ത്തിണ്റ്റെ നിര്‍ബന്ധം മൂലമാണു ഞാനൊരു മെസേജ്‌ അയക്കാന്‍ ധൈര്യപെട്ടതു. അധികം വൈകാതെ തന്നെ എനികു മറുപടി കിട്ടുകയും ചെയ്തു. ലോകം കീഴടക്കിയ സന്തോഷമായിരുന്നു എനിക്കന്നു. ഒരു ഭ്രാന്തനെപ്പൊല്ലെ നടന്നു. ആ കുട്ടിയുടെ പരിപാടികളെല്ലാം ഞാന്‍ കളെക്റ്റ്‌ ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി. എങ്കിലും എനിക്കു വിളിച്ചു സംസാരിക്കാന്‍ ഒരു മടി. മെസ്സജിലുടെ കൂടുതല്‍ സംസാരിച്ചു. ആ കൂട്ടിയുടെ പാട്ടുകളെല്ലാം ഞാന്‍ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ഒരു പ്രത്യെക ഫയലിലാണു ആ ഫയലിണ്റ്റെ പേരു തന്നെയാണു ആ കുട്ടിയുടെ ഈമെയില്‍ ഐടി എന്നരിഞ്ഞതു വീണ്ടുമൊരു വഴിത്തിരിവിനും അതേപോലെത്തന്നെ സ്വപ്നങ്ങലുടെ ശക്ത്തി കൂട്ടാനും തുടങ്ങി. ഞാന്‍ ആ കുട്ടിയിലേക്കു കൂടുതല്‍ അടുത്തതു പോലെ തോന്നി.


അങ്ങനെ ദിവസങ്ങളും മാസങ്ങളും കടന്നു പോയി. ആ കുട്ടി ഒരു മത്സരത്തില്‍ നിന്നും ഔട്ട്‌ ആയ സമയത്തു ഞാന്‍ ആ കുട്ടിയെ വിളിച്ചിരുന്നു. ഏകദേശം 10 മിനിട്ടു സംസാരിച്ചു.എന്നെ ഭയങ്കര പരിചയമുള്ള ഒരാളെ പൊലെയാണു ആ കുട്ടി സംസാരിചതും. വീണ്ടും മനസ്സിനെ കുളിരു കോരിക്കുകയായിരുന്നു ഈ സംഭവങ്ങളെല്ലാം. ഇത്രയുമായപ്പൊള്‍ തന്നെ ഞാന്‍ ഒരു ഫ്ളാഷ്ബാക്കിലെക്കു കടന്നു ചെന്നു. ഇതു വരെ നടന്ന ഓരൊ വഴിത്തിരിവുകളേയും ചികഞ്ഞു പിടിച്ചു ചിന്തിച്ചു. ഹലുവ പൊതിഞ്ഞ ന്യൂസ്‌ പേപ്പര്‍, നാട്ടില്‍ വന്നപൊള്‍ കന്ദ വാര്‍ത്ത, എണ്റ്റെ നാട്ടിലെക്കുള്ള മാറ്റം, എഞ്ചിനീറിംഗ്‌ വെണ്ടന്നു വച്ചു ഡിഗ്രിക്കുള്ള തീരുമാനം, വീണ്ടു മുള്ള സ്വപ്നവും, നമ്പര്‍ കിട്ടിയതും,സംസാരിച്ചതും, എന്തിനു പറയുന്നു ഒരു ഫയലിണ്റ്റെ പേരുമടക്കം എല്ലാം ഒരു നിമിത്തം പോലെ തൊന്നി.


പെട്ടെന്നാനു ഞാന്‍ എണ്റ്റെ നിലയെകുറിചു ചിന്തിച്ചതു, വെറുമൊരു വിധ്യാര്‍ഥി.എന്നെങ്കിലും കാണുമ്പോള്‍ എങ്ങനെ എന്നെ പരിചയപ്പെടുത്തുമെന്നാലൊചിച്ചപ്പൊള്‍ ഒരു നാണക്കേട്‌. ഒരു ജോലി വേണം എന്നാലെ ഒരു വിലയുണ്ടവുള്ളൂ എന്ന സത്യം മനസ്സിലായി. മനസ്സില്‍ വിചാരിച്ചപ്പോളേക്കും എന്നെ കാത്തിരുന്നതു പോലൊരു പ്രൊജെക്ട്ട്‌ എനിക്കു കിട്ടി. വിജയകരമായി അതു പൂര്‍ത്തിയാക്കാനും സാധിച്ചു. അങ്ങനെ ആ കുട്ടി എണ്റ്റെ ജീവിതത്തിലെ ഐശ്വര്യ ദേവതയെപ്പോലെയുമായി.


മാസങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം ഞാന്‍ വീണ്ടും ഒന്നു വിളിച്ചു. അന്നു വിളിക്കുമ്പോള്‍ എണ്റ്റെ കൈയ്യില്‍ ഒരു അവസരവുമുണ്ടായിരുന്നു. അഛനാണു എന്നോടു ഈ അവസരത്തിനെ കുറിച്ചു പറയുന്നതും. അഛണ്റ്റെ സുഹ്ര്‍ത്തുക്കളില്‍ ഒരാളായ ഡയറക്ടര്‍ ഫരാഹ്‌ ഖാണ്റ്റെ ഗള്‍ഫ്‌ ഷോവിലേക്കു കഴിവുള്ള ഡാന്‍സേര്‍ മാരെ അന്വെഷിക്കുന്ന സമയമായിരുന്നു. അതിലേക്കു അവസരം കിട്ടുമെന്നും അഛന്‍ പറഞ്ഞു. അച്ചന്‍ അവര്‍ക്കെന്നെ പരിജയപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു.ഫരയോടു ഞാനാകുട്ടിയെ കുറിച്ചു പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ അവരുടെ ആവശ്യമെന്താണെന്നും മനസ്സിലാക്കി. ആ കുട്ടിയുടെ അമ്മയൊടു ഈ കാര്യം സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു. അവര്‍ എന്നെ വീട്ടിലേക്കു ക്ഷണിച്ചു. അല്‍പ്പം നാണമായിരുന്നെങ്കിലും ഒരു ദിവസം ഞാനവിടെ പോകാന്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. എണ്റ്റെ വരവു ഞാന്‍ ആ കുട്ടിയെ വിളിച്ചറിയിച്ചു.


പോകുന്നതിണ്റ്റെ തലേ രാത്രി വീണ്ടുമൊരു സ്വപ്നം, മുഖം അതു തന്നെ പക്ഷെ ഒന്നും മിണ്ടാതെ വെറുതേ എന്നെ നൊക്കി നില്‍ക്കുന്നതായിട്ടായിരുന്നു സ്വപ്നം. മനസ്സൊന്നു പിടച്ചു . എങ്കിലും പറഞ്ഞ വാക്കു പാലിക്കാനായി ഞാന്‍ വീട്ടില്‍ ചെന്നു. അമ്മയോടും, അഛനോടും സംസാരിച്ചു. ആ കുട്ടിയും വന്നു.പക്ഷെ ആ മുഖം എന്നെ ആകെ മിഴിച്ചു നോക്കി നിന്നതെയുള്ളൂ.എണ്റ്റെ സ്വപ്നത്തില്‍ കണ്ടതു പോലെ ഒരു സ്റ്റ്ണ്ടായിട്ടുള്ള മുഖമാണു ഞാനവിടെ കണ്ടതു. സ്റ്റണ്ഡ്നെസ്സിണ്റ്റെ കാരണമെന്താണെന്നു ചോദിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു പക്ഷെ മനസ്സു വിഷമിപ്പിക്കാന്‍ തോന്നിയില്ല്യ. ചിലപ്പൊള്‍ സംസാരത്തിലൂടെ ഒരു വലിയ മനുഷ്യനെയായിരിക്കും പ്രതീക്ഷിച്ചതും, കണ്ടതു ഒരു ചെറിയ മനുഷ്യനേയും. അല്ലെങ്കില്‍ ചിലപ്പോള്‍ എണ്റ്റെ സ്വപ്നത്തില്‍ വന്ന മുഖം പോലെ ആ കുട്ടിയുടെ സ്വപ്നത്തിലും..... എയ്‌ അതാവില്ല്യ. ആദ്യത്തെ കാരണം തന്നെയാവാനേ സാധ്യതയുള്ളൂ. എന്തായാലും അവിടെ നിന്നെണ്റ്റെ സ്വ്പ്നങ്ങളെല്ലാം തകര്‍ന്നു തുടങ്ങി. മെസ്സേജിനു മറുപടി കുറഞ്ഞു തുടങ്ങി. എന്നെ അകറ്റി നിര്‍ത്തുന്നതു പോലെ തോന്നി തുടങ്ങി, പിന്നെ ജീവിതത്തില്‍ തകര്‍ച്ചകളുടെ ഒരു പൂരം തന്നെയായിരുന്നു. ബിസിനെസ്സ്‌ പൊളിഞ്ഞു. കൂടെ നിന്നിരുന്നവരെല്ലാം കൈയ്യൊഴിഞ്ഞു. നല്ലൊരൊറ്റയാനെ പോലെ അലഞ്ഞു നടന്നു. അങ്ങനെ എല്ലാവരില്‍ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞു മാറി ഓരോ ദിവസവും തള്ളി നീക്കവെ അധികം വൈകാതെ തന്നെ ചില ജൊലി ഒഴിവുകള്‍ എന്നെ തേടിയെത്തി, അതില്‍ നിന്നും പഠിക്കാനവസരമുണ്ടാവുന്ന ജോലി തിരഞ്ഞെടുത്തു. വരുമാനം കുറഞ്ഞെങ്കിലും ഞാന്‍ ഒന്നു കാലുറപ്പിച്ചു തുടങ്ങി.


വീണ്ടും ജീവിതം എണ്റ്റെ വഴിയിലെക്കു വന്നു തുടങ്ങി. ഈ കഥ തുടങ്ങിയ നാലു വര്‍ഷങ്ങള്‍ കൊണ്ടു ഞാന്‍ വളരെയധികം കാര്യങ്ങള്‍ ജീവിതത്തില്‍ പഠിച്ചു. അറിഞ്ഞാണെങ്കിലും അറിയാതെയാണെങ്കിലും ഈ പഠിത്തത്തില്‍ വലിയൊരു പങ്കു ആ കുട്ടിക്കുമുണ്ട്‌ അതിനുള്ള നന്ദി പറഞ്ഞറിയിക്കാന്‍ പറ്റുകയുമില്ല്യ. ഈ ജീവിതതില്‍ സ്വര്‍ഗ്ഗതുല്ല്യമായ ഒരു ഭാഗം തന്ന ആ കൂട്ടുകാരിയോടുള്ള സ്നേഹം മനസ്സില്‍ സൂക്ഷിച്ചു കൊണ്ടു ഞനെണ്റ്റെ ജീവിത്തിലേക്കു മടങ്ങുന്നു. ക്ളൈമാക്സിനു മുമ്പുള്ള നല്ല ഓര്‍മകളോടെ.........

My Love Story

Part I

Dont know what name suits this story....
But for instance i am naming it as My Love Story

When a middle aged guy speaks about love, its about a relation or a infatuation happened in his life. So being in that stage My Love Story Begins.......

When i think of love a rainy evening steps into my life. The evening showers just before the sunset creating a sooth Orange colour in the sky which spreads like a tube light defines me the feeling of Love.....
The smell of Jasmine flowers attracts me which defines the smell of Love....
Now what is that which displays/defines a vision of Love for me????
There were many faces which came through my life of which I was searching for the person who is my Love!!! Many a times I thought these faces are going to define me the display of love but still none....
My first love story happened when i was studying in IIIrd standard. It was an after effect of a romantic film which i happened to see those days. I still remember those days. The innocent face of that character. The Innocent Love letter. The innocent love!!!!
I shared my love for her with my best friend Jeese. He suggested me to write a letter. And he said that the letter should be something special. After searching for that special feature the only idea came to my mind was to present a letter which should be covered with the fragrance of Love. My definition of love on those days were just a Rose flower. I grabbed a Rose from my small garden covered it with a paper and kept it hidden for 2-3 days. Later when i took it out the flower was dark without that sweet smell or life. But i could feel the difference in that piece of paper. Yes it has worked out to some extend. The paper is now special. The specialty should be increased with the words in it. One night i had my dinner early and while all were having there dinner i started expressing my first feeling of love in that special piece of paper. Within a short period of time my pen just filled the paper with my feeling of love. All are back after dinner and preparing for the sleep. But i lost my sleep thinking of the situation of hand over of the letter. Any how i just ended up with that. I have found a hidden place to keep the letter safely which was a window nearby to my bed which i have never seen opened.. I kept the letter with a lot of Childish kisses to it. "Yes this is now just a paper , but next day this is what is going to open my heart infront of my first lover".

A sleepless night with the first feeling of love have passed through!!!! The ever expected sunrise is ready. The day started with waking my mother which never happened in my life. In almost all days she is behind me for hours to get me out of bed. Yes things are changing. Without asking i moved on with my daily activities. But in each and every step i too felt some hidden fact moving around in my house. I just felt like all were hiding something from me.... Everyday the auto rickshaw waits me and this day i started awaiting for the auto but mother told that i am not going to school today. I was shocked??? Why???? What is the matter??? Again she did not open up anything!!

I continued with my moody nature...But within a short period all my surprises turned upside down. My dad was coming down from gulf. It was after 3 years i was seeying my dad. I could not with stand my joy. I forgot everything... I was just like conquered the whole world. No limit for my joys. But within these joys also i remembered caring for the letter. I placed it back to the window panes.

Evening the house was filled with lots of Guest. A festival mood in the house.. Due to the less sleep earlier night. I felt deep asleep earlier.

Next morning the procedure of waking me continued. But not as a daily basis. I felt like the sunshine was hitting me directly which i have never experienced in my room. After waking to my surprise i found the window opened. I was frozen with the fear. Slowly i stepped outside looking everyones face. But everything were normal. As i stepped into the kitchen i could hear the regular dialogues for being late. I ook my brush and started wandering nearby the window to search the letter. But i couldnt find it. Mother started her daily task of bathing me and i found rickshaw was waiting for me. Everything was normal. Dad combed my hair and left into the auto. Introduced my Dad to all my friends shared the chocolates. But the fear of the letter is still behind. Where it has gone.

Anyhow reached school. I had several chocolates left with me. I took the Chocolates to Neethu. She took one and asked the reason for the chocolates. Just one word from my mind came out "I Love You". I didnt knew how i told that. She did not respond. I was completely down.

The day passed by. Came back home. But now the situation was not like the morning one. All were looking like jailors staring at the criminal. After having the tea. My Dad asked me just one question "Why dont you start writing?" showing the Love letter.

This was the my first love story. The exams were nearby and After the exams I got transplanted to mumbai. But on last day I told her that i will come back and will take her if she loves me. Still she was silent.

I have never seen her again. I used to visit my school during every vacations. But i could not find that face back. After long years i had seen my Letter with my uncle and the wordings in it... Wow, then i understood why my dad said so!!!!


Part II

Time went on.... The first impact of the first crush started healing....
Came to a new world.... Came to mumbai... if fact i shifted to my ever loving place "Vasai".
Vasai is the place which have seen my growing stages.. The place which took a major role in my transformation... my character formation...
Now speaking about my school... my BKS.... Ha what a life it was....
The most beautiful days in my life were my school days....
Though the impact started healing still the transformation, character formation etc.. etc took some time to think about next relation...


Soon after moving on to vasai, the first day in my school, I used to hear a name being called during attendance after my name,Tejaswini, a variety name atleast for me since it was the first time i was hearing that name. For a boy who havnt seen anything other than his hometown and for whom his hometown and heard names were like precious this this particular name seemed to be little wierd. Havnt had the daring to ask the meaning of the so called name to anyone, the main reason was the language. A bit exaggeration but tried to know that efgh...z followed abcd after moving to BKS. Its a must to know...

The first day in BKS started with the confusion of the name i heard during attendance. After the first hour of my first class my respected class teacher Kochurani teacher introduced me to vineeth, a buddy who have been with me since then as a close buddy, for helping me when and wherever required since i knew only Malayalam.

The days went on with the same scenario of attendance and the same name but the person is not in place yet. Many comments started coming from the classmates that she left the school and a lot of things followed. The anxiety to see the face of the so called “weird name holder” increased. And after a week she made her grant entry....

I cursed myself for thinking “weird” about this name.... a girl with long hair, very attractive eyes and moreover owner of an excellent character. She was an excellent classical dancer. I still remember her performance on the song “Gajarajarangi Nachatho”. She was very friendly to me.

Years moved ahead the infactuation for tejaswini did not change in me. When i reached 7th standard i thought of opening up my love towards her.. Though it was a thought of a school boy but i was a bit serious about relations even in those days. Everyday i asked her to wait for me after the school and she used to wait downstairs but discussion was regarding the homework’s alone. Tried to write my feelings for her as a love letter but the words did not come out of me. Whole year I tried to open up to her but the fear of losing a good friend did not allow me to talk further. Atlast i myself realised the numbers going down in the answer papers due to roaming around in dreamy world and not converting the dreams into thoughts so that it may get converted into actions...

The 7th standard final result was pathetic. I wanted to change myself from this foolish attitude and then planned to concentrate on studies wherein I joined for tuitions with Nisha chechi. Tejaswini also started adding a gap between our relations getting a clue on what my intention was.Chechi’s tution was a different experience. The joy of studies were realised after going for tuitions. Chechi helped a lot to destroy the laziness in me by giving special attention and pinches. Moreover I was afraid of the insult for getting pinched infront of the junior students in the tution than the pain of the pinches. A competitive spirit for studies grew in me. And also became close to Nikhil my classmate during those tution days. Long cycle ride were the joyous part of those days.Slowly lack of time made due to studies, cycle and cartoons made me to forget Tejaswini.

By the end of 8th standard Nisha chechi got married to viju chetan. The first marriage function I attended with my friends without the family. That day is still afresh in my mind. The taste of ice cream especially when we have it with our friends in a competitive spirit is a wonderful experience. But the saddest part was our tuitions also came to an end.

Some decisions should be taken at right time for the right thing to happen… I was very poor infact today also very poor in it. Years later Tejaswini herself revealed the fact that she was also waiting downstairs with an expectation of my intention to be revealed. But later when she found that she was also becoming a reason for affecting my answer papers she purposely kept a gap with me.

She always will have a respectful position in my mind as always…This led to the end of Part II.......

Part III

School days were over... Placed my step into the junior college days...The hangover of school days were never ending... It was like i was migrated from a heaven to hell...
Many new faces tried to develop a factor called friendship but the instances of school days never helped me to continue...
Years passed... Many New faces visited my day to day life... Joined the college life... But Still could not find a person who fits to me...
When all my friends were busy with their love schedules, i was completely free during those time... I have shared these time with several books... my crazy rides... and several inventions...
It was somewhere after 2.5 years of my school days i had seen a face... My sister was the reason for the same... Picking her back from her friends house helped me to accidentally meet that face...

There after many a time i happened to see that face... I didn't even knew her name. A completely un-revealed identity... Infact i did not wanted to know since i was not sure about how can i take it forward.
But The Face, whoever it may be you impressed me a Lot... A Small Correction to the dialogue in DDLJ "Woh Chehra Andekha toh Nahi.. Lekin Anjana Zaroor hain"

Leaving Back the wishes and hopes I moved onto the ending of Part III.

Part IV

Back to Kerala... Back to my birth land....
Continued with my college days... the days were entirely different. After the school days i Started enjoying a student life in kerala. Losing of an year while migrating from a different state
made me the senior student among my batch. The senior mentality even helped me to think over mature... The beauty of keralite girls especially since its my native attracted me many a times but the character lead me to keep a distance.
It was not the students who attracted me more.. Instead the Principal's selection in Teachers amazed me. I wished to take a guidance from him with respect to his beauty sense.
All among these beautiful teachers there was a lab incharge who became dearly to me.. She was senior to me for an year... But the inspiration from Sachin regarding Anjaly forced me to proceed with this decision...

She was a perfect example for Keralite for me. The adorning beauty... The Beautiful thick and dark hair with a thulsi leaf in it... Beautiful eyes... Above all the character...

It was like shahruh khan seeing Susmitha Sen in the film "main hoon na"... I never used to get outputs for my CPP labs when she was nearby to me... All my logic worked out for impressing her instead of finding the output...
She was around me for around 4 months and the trial to impress her got converted into a good friendship... On her last day in my initiative we friends have organized a sent off and on the same day she bid a bye to one and all except me....

I have never seen her again... still that smile is afresh in my mind.... A smile with lots of meanings... A smile with an elderly advise for my foolish thoughts... A smile that she will never forget me...

With the end of part IV i think i might end up with the chapter called My Love Stories... Life is Becoming Serious ... Though with lots of Concerns I am hand overing the responsibility of Selecting the Life Partner to my parents...

All My Chapters were Failures due to Wrong selections.. Due to Untold Love Stories ... Due to Unidentified Personalities....


Unexpected Continuation for Part III

Though i Used to visit my school almost every year during my vasai Visits, The Day of reunion was the saddest day in my life since i could not take part in it. I cursed my professional life for not giving me capability to manage a Leave...

I could only enjoy the moments of reunion through the pictures shared by my school friends....

Among the shared pictures there was a Picture which stopped my forefingers to Scroll though the mouse... It was like the Facebook Page hanged for a moment.. The first time in my life I thanked Facebook... Yes it was the same face who was Unraveled.

Today Facebook revealed her identity... Facebook introduced he to me... I could not stop myself from sending her a friends request and to my most surprise she accepted it...

And the second surprise was she was my sisters class mate which i was not even aware till the day...

A few messages flew from vasai to aluva between us... I started believing in destiny....

I shared the matter with my sister and to my most surprise the person who always used to discourage me or tease me for my selections appreciated me for the selection...

The belief in destiny increased. The encouragement from my sister lead me to take a mature decision within a short span. But How???

Asked my Sisters help itself to take it forward... But she rejected several attractive offers presented... She asked me to present it directly.. But how can I?

At this moment i even don't know her moreover she dont know me... and a small friendship which i had developed between us should not get interrupted.
This concern was shared with one of our family friends and she promised to help me. I did not how but i trusted her.
The next day was slightly tough for me... I was worried whether My decision might go wrong.... Got out of the office at sharp time...

At home a message from the "character" increased my heartbeat... What was the content?? whether it was a beginning of my Love or Closure of a friendship??? I was confused??
I called up my family friend, she was about to inform me the reply.... the reply was continuation of friendship..........
Yes I came to a conclusion... I am not fit enough for the concept of Love... Luck is Harder than destiny....

But With a completely satisfied new friend I am moving on.... With this I mark "The End" for my Blog name as "My Love Story"............................