ശ്രുതി

ഒറ്റക്കു രാജകുമാരനായ് വാഴുന്നവേളയിൽ
സ്നേഹം പകുത്തെടുത്തു വന്നുനീ വിണ്ണിൽ
കുശുമ്പും അസൂയയും എങ്ങനെയാണെന്ന്
എന്നെ പഠിപ്പിച്ചതും നിൻ സാന്നിധ്യം
എൻ നടവഴിയിൽ നീ കൂടെ നടന്നപ്പോൾ
എന്നെന്നും നിന്നെ ഞാൻ ദൂരെ നിർത്തി
എന്നുടെ വാത്സല്യം തട്ടിപറിച്ചൊരു
കാലമായ് നിന്നെ ഞാൻ മുദ്രകുത്തി
തൊട്ടുപിടിച്ചതിനൊക്കെയും വഴക്കുമായ്
നമ്മളും കാലത്തിനൊപ്പമോടി
പിന്നീട് മംഗല്യമെന്നൊരു യോഗത്താൽ
തമ്മിൽ പിരിഞ്ഞൊരു വേളയിൽ
ശൂന്യമായ്എന്നുടെ ജീവിതമെന്ന
ആമാത്രയിൽ തന്നെ മനസ്സിലാക്കി
ശുദ്ധമാം ഗീതത്തിൻ ശക്തിയായ്എന്നെന്നും
ശ്രുതി ചേർന്നുനിൽകുക തന്നെ വേണം
അതുപോലെതന്നെയെൻ ശക്തിയായ്
എന്നെന്നുമെന്നനുജത്തി കൂടെ വേണം